TEFAF 2014: in de greep van de kunsthistorie

Wenders
op de achtergrond werk van Wim Wenders (foto: HP)

De verleiding is groot de TEFAF te omarmen met cijfers. De hoeveelheid getoonde kunstwerken (30.000) geeft al een idee van de omvang van de Maastrichtse kunstbeurs. Dat laatste woord maakt duidelijk dat het in de eerste plaatst draait om geld, om veel geld. Voor een schilderij van Francis Bacon wordt 25 miljoen euro gevraagd. Naast een zeldzame Van Gogh uit 1887, is de Bacon een van de vele topstukken van deze TEFAF. Ieder jaar komen min of meer de vaste galeriehouders en verzamelaars naar Maastricht. Daarom voelt elke uitvoering bijna identiek aan de vorige editie. Het jaarlijkse onderscheid zit ‘m vooral in keuze van de werken en de diversiteit aan kunstenaars, tussen begrippen, (her)ontdekkingen of opkomende talenten.

Wie wil meedoen wordt door de organisatie verplicht de beste waar te tonen. De meeste galeriehouders draaien daar hun hand niet voor om. Wandel door de gangpaden van het MECC en je voelt de kunstgeschiedenis aan je voorbij trekken. Er is zoveel te bewonderen dat je er soms even bij moet gaan zitten. Geen overbodige luxe dus die waterautomaten met bekertjes naast de zitbankjes. Ook voor gevorderden legt de TEFAF elk jaar de lat hoog. Eigenlijk valt de entreeprijs van 55 euro gezien het immense aanbod best mee. Eerder dit jaar vroeg het Stedelijk Museum voor de Malevichexpositie nog 20 euro.

step0002
Francis Bacon – Study From The Human Body (1986, 198 x 147,5 cm)

Een andere reden om de TEFAF te bezoeken is het verschil in galerie- en museumcollecties. De vaak prestigieuze internationale kunsthuizen bezitten andere werken van een kunstenaar dan een museum. Bovendien zie je kunstenaars waarvan de werken in waarde stijgen steeds minder vaak in grote tentoonstellingen; het maken van belangrijke overzichtsexpo’s wordt voor een gemiddeld museum simpelweg onbetaalbaar.

Fotograaf en schilder Richard Prince staat bekend om zijn “retrografie” van o.a. de Marlborocowboy. Een foto afgeleid uit de iconische sigarettenreclame. Bij de Zuid Koreaanse Kukje Gallery, sinds 1982 gespecialiseerd in grote namen, hangt een van zijn Nurse Paintings; oorspronkelijk een omslag van een doktersroman. De met computer gescande cover is door de Amerikaan met acrylverf op canvas bewerkt.

Tijdens deze TEFAF is er minstens één Banksy. Bij de Leslie Smith galerie de Barcode Leopard; een luipaard ontsnapt uit een kooi van streepjescode. Goedgekeurd door Pest Control, de organisatie die als enige Banksy’s werk mag controleren vooraleer een garantie van echtheid af te geven.

In de ruimte van de gebroeders Tomasso is het bijna pikdonker. Slechts met enkele spotjes zijn de beelden in de met zwarte stof behangen panelen verlicht. De Tomasso’s verkopen vroege Renaissance en neoklassiek. Maar omdat ze sinds hun jeugd bevriend zijn met Damien Hirst mogen ze van de kunstenaarprovocateur een schaap op sterk water verkopen. De Brit was tijdens de opbouw van de TEFAF aanwezig om een handje te helpen bij de preparatie voor de vitrine met formaldehyde.

Pamela Golden – Ready For A Dip (2013, 5 x 7,5 cm)

Prettig bescheiden is het allerkleinste schilderij van deze TEFAF. Pamela Golden maakte een olieverfdoekje met de afmetingen van 5 x 7,5 cm. Omdat het tafereeltje gevangen zit in een ruime passe-partout, zie je pas van heel dichtbij dat een groepje kinderen in badkleding is afgebeeld.

De TEFAF-organisatie mag graag pochen over bezoekersaantallen en andere verkoopcijfers. In het eerste weekend zullen er vermoedelijk opnieuw bezoekersrecords worden gehaald. Toch staat of valt The European Fine Art Fair voor de liefhebber met de aantrekkingskracht van beelden en kunstenaars. Neem het paar klompen bewerkt door Paul Gauguin: vraagprijs vier ton. De fotografieafdeling toont onder meer Germaine Krull, Otto Steiner, Dennis Hopper en Lee Friedlander. Evenmin vaak aanwezig: een foto gemaakt door filmregisseur Wim Wenders. Erlangs lopen is net of je zelf door de afgebeelde verlaten straat van een Amerikaanse stadje wandelt.

Tot slot is er de onstuitbare opmars van Aziatische kunstenaars. Yi Hwan-Kwon bijvoorbeeld, met zijn langwerpige, platte sculpturen.  De Koreaan gaat met frisse moed de werkelijkheid te lijf via een visueel dieptespel, via 2D dimensies van mensfiguren. Behalve van het werk Beach. Bovenaf lijkt het een voorwerp met plat deksel, wanneer je door je knieën zakt, ontdek je een baby met duikersbril en zwembroekje.

TEFAF (MECC, Maastricht, maart 2014)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s