ParkCity Live 2015 (dag 2): hoempa, rockstatements en… Jett Rebééél!

foto: Harry Prenger
foto: Harry Prenger

ParkCity Live wist voor deze editie de populairste topbands van Nederland naar Heerlen te halen. Best bijzonder als je bedenkt dat het gaat om een relatief bescheiden festival, midden in een woonwijk. Ondanks dat het ook in Limburg barst van de grootschalige popevenementen, was van festivalmoeheid op PCL niks te merken. Het tweedaagse gebeuren was zo goed als uitverkocht.

Opvallend is de mix van bezoekers: van rondrennende kids tot vijftigplussers of ouder. PCL mikt niet zozeer op de doorgewinterde festivalganger maar op het hele gezin. Zo gevarieerd als het publiek is, zo divers is ook het aanbod. Hoofdacts tegenover circusartiesten, dj’s en optredens van lokaal talent. Door de aanblik van een chillout area, waterpijplounge, en meiden met bloemenkransjes in het haar, waande je je soms in de jaren zeventig.

foto: Harry Prenger
foto: Harry Prenger

Rowwen Hèze was natuurlijk gekomen om er een feestje van te maken. Met een Limburgse allstarbezetting baande de band zich een weg door 30 jaar fanfare, Tex-Mex en ballades met een lach en een traan. Met de traditiegetrouw door de lucht vliegende bekers bier viel het echter mee. Het somber ogende wolkendek nodigde niet bepaald uit tot het nuttigen van grote hoeveelheden drank. Ondanks de dreiging van een naderende bui vermaakte het publiek zich prima met Rowwen Hèze, dat zoveel meer deed dan een verplicht setje afdraaien, iets waar veel bands zich op festivals aan bezondigen.

Dat laatste ging evenmin op voor DeWolff. Voor de derde keer stonden ze op PCL. De invloed van de southern rock, sinds de vorige plaat volop aanwezig, was ook hoorbaar, nee voelbaar tijdens hun optreden. Die muziek uit aanvang jaren zeventig neigt met zijn gitaarjams soms tot lui achterover leunen, maar daarvan was bij DeWolff geen sprake. Oude nummers werden via de Amerikaanse muziekstijl opgerekt en omhoog getild. Een ontmoeting tussen de oude en de nieuwe DeWolff in wat geen alledaags popconcert werd, maar je reinste rockstatement, ruig en bevlogen, en tegelijk het uitdragen van vernieuwd elan bij de band. Het trio zit momenteel midden in de opnamen voor een nieuw album dat volgend jaar verschijnt.

Loeihard denderde de set van de drie dj’s Yellow Claw over het veld. Een van hen is Jim Aasgier, ofwel Jim Taihuttu. Maker van videoclips en twee speelfilms. “Als ik alleen dj zou zijn, zou ik een fakking irritante supercredible scene-rebel zijn”, beweert hij in DJ Broadcast. Yellow Claw, bekend van eigenzinnige mixtapes en de hits Krokobil (“jouw bil is een krokobil”) en Nooit Meer Slapen, maakten er een decibellenfeestje van. Vergezeld van slingers en confettibommetjes, klonk hun clash van dubstep, hiphop en aangename gekte energiek en tegendraads.

foto: Harry Prenger
foto: Harry Prenger

De verwachting waren hoog gespannen voor het optreden van het internationaal geprezen The Common Linnets. Dat viel dus een beetje tegen. De bandleden leken vergeten dat ze op een festival stonden in plaats van bij de open haard. Ilse de Lange, in sexy opgeknoopt blousje, keuvelde tussen de liedjes er gezellig op los. Maar waarom blijft de band op het podium zo angstvallig dicht bij de studiouitvoeringen? Behalve dat er enkele nieuwe nummers werden gespeeld, gaven The Common Linnets veel te weinig muzikale houvast aan het publiek. En hup, daar werd de zoveelste ontzettend serieus gedragen ballad ingezet door een van de bandleden zonder eigen smoel en vocaal charisma. Niks mis met countryachtige tranentrekkers en het talent van De Lange en JB Meijers is natuurlijk onmiskenbaar, maar een rafelig randje zou The Common Linnets zeker live best goed doen.

Nee, dan Jett Rebel. Muzikale allesvreter. Wandelende garderobe. Onlangs verliet hij boos kledingwinkel Zara, omdat hij volgens eigen zeggen werd geweigerd vrouwenkleren te mogen passen in de dames- en herenpashokjes. Intussen befaamd om zijn concerten die niet alleen zoveel anders en beter zijn dan zijn platen, maar ook om de ongebruikelijke lengte.

Zo bleek wel tijdens zijn eerdere bezoek aan Heerlen, in december, toen hij een indrukwekkende show gaf van drie uur (!) in popzaal De Nieuwe Nor. Op PCL deed hij het nog eens dikjes over. Weliswaar een uur korter, maar niet minder opzienbarend met een voorkeur voor meer groove en furieuze funkrock, die door zijn band stapsgewijs opzwepender werd gespeeld.

foto: Harry Prenger
foto: Harry Prenger

Niet zomaar een hip gebaar dat DeWolff t-shirt om zijn frêle schouders. De Limburgers stonden aan de zijkant van het podium zichtbaar mee te genieten. Klaar om de tweede helft van het optreden te ondersteunen met dampende orgel- en gitaarpartijen. Beide bands komen elkaar regelmatig tegen op festivals meldde Jett Rebel, maar ditmaal was er eindelijk de mogelijkheid samen te spelen.

Uniek moment dus, en PCL had de primeur. Aanleiding voor een, we kunnen het niet anders zeggen, spectaculaire show, die eindigde metTwist And Shout van de Isley Brothers, luidkeels door het publiek meegezongen in de bekendere Beatlesvariant. Het optreden van Jett Rebel zou wel eens kunnen uitgroeien tot het meest heuglijke in de nog korte geschiedenis van ParkCity Live. Mooi moment was de innige omhelzing achter de podiumset, meteen na het optreden, tussen DeWolff’s Pablo van de Poel en een drijfnatte Jett Rebel.

ParkCity Live (Heerlen, 12 juni 2015)

foto: Harry Prenger
foto: Harry Prenger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s