Kendrick Lamar-To Pimp A Butterfly Klassieker in wording? Reken maar

KL

Kendrick Lamar mag dan niet de meest charismatische van alle rappers zijn, hij is wel iemand die het experiment dapper tegemoet treedt. Dat wordt snel duidelijk op To Pimp A Butterfly. De dubbel-lp opent provocerend met ‘every nigger is a star’, een gesampled uitroepteken uit een vrolijke jarenzeventig soundtrack. Bij Lamar krijgen de woorden gaandeweg een andere lading op een album dat tegendraads, ambivalent en ronduit complex is.

Ook al lijkt de muziek op het eerste gehoor een sjofele mix van spartaanse p-funk en jazz, alles staat in dienst van een plaat die sterk polariseert en pas na meerdere keren luisteren zijn vruchten afwerpt. Het gebruik van andere samples, van Sly Stone tot Sufjan Stevens, is eveneens veel meer dan amusement.

Lamar becommentarieert in hyperventilerende ‘spoken word’ onder meer de situatie van Afro-Amerikanen in eigen land. Om daar vervolgens onderwerpen van persoonlijke aard aan toe te voegen. Muziek en teksten vormen tezamen een hectiek die past bij de open zenuw die zelfreflectie heet, volgestopt met inside connotaties die wij blanken uit Europa nooit zullen begrijpen of aanvoelen.

Vaak handelt het bij Lamar over omgang met en twijfel aan zijn eigen beroemdheid en artistieke zelfbehoud. In Alright doet hij met zijn lichthese timbre zelfs denken aan Bob Dylan. “You vandalize my perception, but can’t take style from me.” Tijdens de Interludes tussen de nummers door is het even gedaan met de slampoëzie. Dan ziet de jonge rapper zichzelf terug in een hotelkamer, alle wrok uitschreeuwend, op de rand van een depressie.
Regelmatig blikt Lamar terug op zijn leven in Compton, de voorstad van Los Angeles, waar hij opgroeide en straatbendes nog steeds de dienst uit maken: “You can take your boy out the hood but you can’t take the hood out the homie”. In The Blacker The Berry uit hij met ingehouden woede zijn gal: “You hate me don’t you, you hate my people, you’re plan is to terminate my culture”.

To Pimp A Butterfly. De vlinder voor de veelkleurigheid van het leven, tegenover de verstikkende wurggreep genaamd muziekindustrie. Aldus Lamar in een recent interview. Tijdens het luisteren verandert ‘every nigger is a star’ van uitroepteken naar vraagteken. Klassieker in wording? Reken maar. Wrange kost geketend aan een artistiek statement van jewelste.

Tachtig minuten muziek verdeeld over flinke vinylplakken in klaphoes met sobere vormgeving. De coverfoto van Denis Rouvre toont met flessen en geldbiljetten zwaaiende feestgangers (?) poserend in een selfie voor het Witte Huis. Op de voorgrond een onder de voet gelopen rechter.

Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly (Aftermath/Interscope/Universal)

(eerder gepubliceerd op Vinyl50)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s