The Beach Boys – Pet Sounds: een van dé klassiekers van de popmuziek

BBPetSounds

Opeens waren ze verdwenen. De onbekommerde hits over strand, surfen en zongebruinde meisjes in bikini. “Pet Sounds vertegenwoordigde de rijpheid van mijn talent, de verwezenlijking van een persoonlijke visie.” Aldus Brian Wilson, het artistieke brein van de Beach Boys, in zijn autobiografie Wouldn’t It Be Nice. Met andere woorden: “de pijn, de vreugde, de conflicten, het verdriet, de liefde.” Ondanks aanvankelijke twijfels bij de overige bandleden en de platenmaatschappij, groeide Pet Sounds uit tot een van dé klassiekers van de popmuziek.

Hier reflecteerde de jarenlang opgehoopte frustraties in Wilsons leven tot dusver. Paniekaanvallen, familietrauma’s, de stemmen in zijn hoofd. Muziek bezat de harmonie die hij in zijn eigen leven zo miste; de ultieme vorm van zelftherapie. Ondanks de tegenwerking in zijn eigen omgeving liet de waardering voor Pet Sounds niet snel op zich wachten. John Lennon en Paul McCartney werden tijdens een luistersessie totaal overbluft. Toch hadden slechte vibraties inmiddels bezit genomen van Wilson, waarna depressies en paranoia het genie veranderden in een wandelende apotheek. “The fun has faded”, valt er te lezen in het boek.

Intussen is Pet Sounds zo’n album dat elke muziekliefhebber gewoon in huis moet hebben. Die sullige hoesfoto moet je maar op de koop toenemen. Vijftig jaar na de officiële release in 1966, is ernaar luisteren immers nog altijd een belevenis van de eerste orde. De weelderige melodieën, het gebruik van instrumenten die je eerder met klassieke muziek associeert, de tegendraadse akkoorden gespeeld door studiomuzikanten (de overige Beach Boys kwamen er nauwelijks aan te pas). Het was allemaal zo gedurfd en ongekend voor die tijd.

Knap dat niet alleen in het hoofd van de dappere Wilson al deze muzikale aaneenschakelingen volkomen normaal en vanzelfsprekend klonken, maar dat ze ook nu nog op de luisteraar zo over komen. En let eens op het verschil in klank in menige song, van hard naar zacht of omgekeerd. In de wereld van de getroebleerde Brian Wilson het onderscheid tussen donker en licht. Heel overtuigend te horen in I’m Waiting For The Day.

Maanden werkte de toen 23-jarige aan de totstandkoming van het album. Halfdoof, naar verluidt mede veroorzaakt door de mishandelingen die hij als kind onderging van zijn tirannieke vader. Rond de tijd dat Pet Sounds verscheen verkoos Wilson de anonimiteit, bleef enkele jaren in bed liggen en componeerde van achter een vleugel die inmiddels bovenop een enorme zandbak in de woonkamer was geplaatst.

Voor deze jubileumuitgave heeft platenmaatschappij Universal de oorspronkelijke Amerikaanse persing en hoes vrijwel exact overgenomen. En wat klínkt deze heruitgave indrukwekkend. De kleurrijke mengeling van harmonieën en arrangementen blijkt door de dieptewerking in het klankbeeld naturel en energiek. Volop luisterbeleving dus. Uiteraard krijg je bij deze reissue een downloadcode bijgeleverd. Na Pet Sounds maakten de Beach Boys nog heel veel platen, maar hoogstens drie ervan zou je als indrukwekkend kunnen beschouwen: Smiley Smile, Surf’s Up en het in ons land opgenomen Holland. Over het leven van Brian Wilson werd in 2014 de aangrijpende speelfilm Love & Mercy gemaakt.

(eerder gepubliceerd op Vinyl50.nl)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s