Recensie Pink Floyd vinyl reissues Ummagumma en More met eigen karakter

more_630 ummagumma_630

Het najaar 1969 als dubbel-lp verschenen Ummagumma moeten we zien als een schone lei. Als opstapje om na het vertrek van Syd Barrett en diens lieflijke liedjes, via de experimenteerdrang van Rogers Waters te belanden bij de legendarische jarenzeventig albums. Op dit buitenbeentje in de Pink Floyd discografie mogen de vier overgebleven bandleden eerst nog afzonderlijk stoeien met geluidskunst en songvormen. In David Gilmours compositie The Narrow Way schemert reeds de latere Pink Floydsound, net als in de pastorale folksongs van Waters, compleet met geluidseffecten van tsjilpende vogels, bromvlieg en een vliegenmepper.

De andere plaat bevat een weergave van de optredens in die tijd. Ook op het podium nam de band ruim afstand van de studioversies. Aan de hand van psychedelische improvisaties klonken deze een stuk ruiger en uitbundiger. De uitvoering van Careful With That Axe Eugene werd vooral bekend vanwege de oerschreeuw tijdens de intro. Overigens speelde de band een van de vroegste versies van dit werk, onder de titel Keep Smiling People, tijdens een optreden in ons eigen Paradiso, mei 1968.

Maar wat blijft er na bijna vijftig jaar over van dit curieuze album? Nou, beslist veel moois. Ummagumma is een auditieve ontdekkingsreis, een beetje excentriek, maar met de terugwerkende kracht van deze reissue klinkt de plaat nog altijd uiterst geïnspireerd.

Dat geldt ook voor de soundtrack van de intussen weliswaar gedateerde drugsfilm More. De plaat, die enkele maanden voor Ummagumma verscheen, bevat instrumentale sfeermomenten en folkachtige songs. Én de cultklassiekers Cirrus Minor en The Nile Song. Ofwel: na een dromerig genieten van natuurschoon volgt het brute ontwaken in de vorm van een stevige brok proto-metal. Een dergelijk contrast zou het herboren Pink Floyd gaan typeren onder de artistieke hoede van Roger Waters.

Ondanks dat met name Ummagumma nog vrij makkelijk is te vinden in bakken tweedehands, zijn deze twee reissues, zeker voor wie een zwak heeft voor vers vinyl, erg de moeite waard. Enkele opvallende verschillen met de oorspronkelijke uitgaven: in het oneindige spiegeleffect toont de originele hoes van Ummagumma, linksboven in de spiegel waar Richard Wright op een krukje zit, een exemplaar van A Saucerful Of Secrets. Op de nieuwe hoes is dit om onduidelijke reden weggelaten. Het beroemde gele label met Harvestlogo is vervangen door een detailvariant in donkerblauw. Pluspunt is dat op de heruitgaven een barcode ontbreekt, zoals het hoort natuurlijk. Jammer genoeg is de teruggevouwen flipbackrand aan de achterzijde van More niet overgenomen maar gefotoshopt.

Verder niets dan lof. De 180-grams persingen klinken ruisvrij en de weergave ‘remastered from analogue tapes’ zorgt voor een transparant en droog geluid. Effe wennen voor wie bekend is met de originele, analoge opnamen, waarvan de authentieke klank beter lijkt te passen bij de muziek van toen. Lijkt, want deze reissues bezitten een heel eigen karakteristiek: neutraal, zonder inkleuring of versiering. Je hebt geen moment het gevoel dat je naar een digitale restauratie luistert.

(eerder gepubliceerd via Vinyl50)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s