Is Grey Area van Little Simz het beste hiphopalbum van 2019?

Oh grote opluchting. Een hiphopalbum dat nu eens niet gebukt gaat onder het robotgeluid van de auto-tune. De software waarmee toonhoogte in zang en muziek kan worden veranderd, is tegenwoordig zulk gemeengoed dat vrijwel alle hiphop hetzelfde en erger nog inwisselbaar klinkt.

Little Simz kiest voor een andere aanpak. De keuze om live ingespeelde instrumenten te mengen met samples en beats is op zijn minst verfrissend. Net als bij die andere vernieuwers waar haar werk soms aan doet denken: Beastie Boys, Massive Attack en Marvin Gaye. Is dit nog hiphop? Het is vooral heel veel soul waarin een samenspel van strijkers en gortdroge beats verbazing en luisterplezier afdwingen. En hoe aanstekelijk opeens zo’n melodie in de bekentenissong Selfish, waarvan het refrein wordt gezongen door Cleo Sol. Allemaal te danken aan Inflo. Hij is een aanstormend producerstalent die eerder werkte met Danger Mouse en Michael Kiwanuka. De laatste doet overigens een mooi duet met Little Simz in het nummer Flowers.

Op de voorkant van de albumhoes zien we een zwart-witfoto van de uit Londen afkomstige rapper. De blik serieus maar vooral kwetsbaar. Little Simz heet eigenlijk Simbi Ajikawo. Haar roots liggen in Nigeria. Een spraakwaterval van 25. Goedgebekt en recht voor de raap rijmrapt ze met haar Cockneyaccent over de stand van zaken in haar leven, met alle onzekerheden en eenzaamheid die daarbij horen. In een interview noemt ze deze periode haar Grey Area, tevens de titel van haar album. In Wounds neemt ze afstand van de wereld van geweld die soms aan hiphop kleeft. Persoonlijker wordt het in Venom. Op Twitter uitte ze haar ongenoegen over het feit dat ze slechts wordt beschouwd als ‘vrouwelijke rapper’. Behalve boosheid en frustratie is er hoop op betere tijden: “I’m still gonna succeed in life”.

In haar teksten verwijst ze verder naar haar Kanye West, Dizzee Rascal en Busta Rhymes. En naar Jimi Hendrix. In het genoemde slotduet met soulzanger Michael Kiwanuka brengt ze namelijk een saluut aan de Club van 27, aan Kurt Cobain, Robert Johnson, Basquiat en Janis Joplin. En natuurlijk Amy Winehouse: “one more hit before my eyes close”. Gezongen als een mantra om het extra te laten beklijven. De grote klasse en meerwaarde van dit prachtige album is dat Little Simz en Inflo er veel meer van hebben gemaakt dan alleen artistieke zelftherapie.

(de lp versie is verschenen in klaphoes en geperst op wit vinyl)

Little Simz – Grey Area (lp, Age 101 Music 2019)

Young Echo uit Bristol maakt de meest duistere muziek van nu

Young Echo. Uit Bristol. Niet de minste muziekstad van Engeland. Draai in de Britse havenstad de kraan open en er komt talent uit. Massive Attack, Portishead, Tricky, Roni Size en, uit een verder verleden Rip, Rig & Panic en The Pop Group. Young Echo dus, niet te verwarren met Young Fathers, koorknaapjes uit Schotland.

De bezetting is ongewoon. Tien man, een vrouw. Zelf spreken ze van een collectief. Intimi hebben het over de Bristol boys. Dichters, dj’s, muzikanten en producers die muziek maken als een ‘sound system’, een mobiel geluidssysteem dat vanaf de jaren vijftig door de straten van Jamaica dreunde als alternatief voor peperdure kroegen. Voor het gemak hebben de heren en één dame van Young Echo het recente album ook maar Young Echo genoemd, net als het label waarop ze de plaat zelf hebben uitgebracht. In eigen beheer zoals dat heet. Reden waarom de uitgave vooralsnog niet te koop is in (Nederlandse) platenzaken. Een dubbelalbum dat vierentwintig ongrijpbare nummers telt maar als geheel nog meer indruk maakt.

Nog een rijtje: Jasmine, Jabu, Vessel, Kahn, Neek, Ishan Sound, Ossia, Manonmars, Bogues, Rider Shafique en Chester Giles. Onder deze schuilnamen brachten de individuele Young Echo’s muziek uit op net zoveel verschillende labels. Naar het schijnt heeft Chester Giles liever dat zijn naam niet met hoofdletters wordt geschreven.

Hoe is het allemaal zover kunnen komen? Gedurende 2010 maakte een deel van het collectief ‘sound systems’ voor een lokaal radiostation. Uit de gezamenlijke interesse voor undergroundmuziek ontstond de behoefte om de ‘radiouitzendingen’ voor een levend publiek te laten horen, maar dan met meer gelijkgestemden. Gaandeweg werd Young Echo geboren uit dj- en clubavonden in Bristol. Er is zelfs sprake van wat sommigen graag een scene noemen. Laten wij er ook een draai aan geven: Bristol beats.

Toch is de muziek van Young Echo nooit ver verwijderd van de eerder genoemde stadgenoten. Meer schets dan song, meer sfeer dan houvast. Een ingehouden vorm van triphop en dub. Een enkele keer klinkt er tussen het gruis van geluid en de claustrofobische ‘deep grooves’ een liedje van zangeres Jasmine. Here heet het, maar de muziek blijft een moeras waarin je steeds verder wegzakt. Een spel met samples en beats die vervormen, raps die lijken op spokenword gedichten. “In dying dancehalls, in drunken, last-dance light, hold close, we can hold one another tight”. Dit is de meest duistere en spannende muziek van 2018.