Kunstenaar Martijn Lucas van Erp: “Ik ben niet zo bezig met kunst maken”

Het imago van landschapsschilderkunst is niet al te best. Velen beschouwen het als wanddecoratie, een manier om je vaardigheden onder de knie te krijgen. Je kunt er inderdaad vele wegen mee bewandelen. Van edelkitsch tot de mystieke cult van bijvoorbeeld Caspar David Friedrich. Dat het genre steeds meer uit de gratie is geraakt binnen hedendaagse kunstopvattingen, lijkt Martijn Lucas van Erp niet te deren. Zijn werk reikt verder dan een blik op de horizon. Zeker de doeken die hij in 2016 maakte bieden ruim baan voor interpretatie en beschouwing. Van Erp: “Ik ben niet zo bezig met kunst maken. Je moet je verhouden tot de wereld waarin je leeft.”

Zijn atelier ligt verscholen in een statig pand aan de Wycker Grachtstraat in Maastricht. Ooit was hier de stoombierbrouwerij De Keyzer gevestigd, waarvan de oorsprong teruggaat naar de 17e eeuw. In een kelderachtige ruimte laat Van Erp canvassen zien die staan ingepakt voor een solo-expositie. Speciaal voor het bezoek wordt de noppenfolie eraf gehaald. Dan blijken de schilderijen vergezichten die opeens dichterbij komen.

Een van de panorama’s bevat bergen en wolken die dreigend opdoemen. Omgevallen containers die de blik op de voorgrond beïnvloeden. Zonlicht straalt strategisch over weidse vlakten. Van Erp: “Voor mij heeft het iets feestelijks. Je oog wordt ernaar toegetrokken, naar de dozen die uit de container zijn gevallen. Net als het zonlicht. Voor je het weet ben je heel frivool aan het kijken naar een gebeurtenis die best dramatisch is. Dat is het ambivalente in mijn werk.”

In de landschappen van Martijn Lucas van Erp (Heerlen, 1975) komen werelden samen die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hebben. Het is de plek, hoe tegenstrijdig soms ook, waar verbeelding van verstilling op heterdaad wordt betrapt. Telkens gemaakt vanuit een gedachte, een motivatie. “Ik wil altijd iets van schoonheid en kritiek in mijn werk. Dat je kan kiezen of je er in mee wilt gaan of niet.” Zijn nieuwe schilderijen ogen fantasierijk en ongrijpbaar. Bedachtzaam impressionisme. Herten die berustend grazen ondanks dat ze plots zijn terecht gekomen in een droomlandschap.

Van Erp is sinds 1993 kunstenaar. Dat ging niet vanzelf. “Ik kom uit een marechausseegezin en was niet veel met kunst bezig. Op school deed ik niet heel erg mijn best zoals mijn ouders dat graag hadden gewild. Ik was niet gemotiveerd. Toen ik veertien was heb ik geld van mijn rekening gehaald en een gitaar gekocht. Dat ik elke dag de gitaar kon oppakken en erop spelen was een bevrijding.” In zijn atelier ligt een stapeltje cd’s met bovenop Radiohead.

Van Erp vertelt dat schilderen voor hem ook een zoektocht is naar de werking van het canvas, van vlakverdeling en verf. “Het kan niet alleen maar uit mij komen. Het gaat om de samenwerking, het meewerken in de verf. Als je iets benadrukt merk je dat het spanning genereert. Ik moet er net zo lang mee doorgaan tot het schilderij zichzelf is.”

Terwijl hij nog een recent schilderij laat zien benadrukt hij dat feedback hem helpt bij de artistieke weg die hij momenteel is ingeslagen. “Ik heb dit doek onlangs op Facebook gezet, dan komen er reacties en merk ik: oh wacht, dit wérkt, dan snap ik zelf ook meer hoe het zit. Ik heb iets als Facebook nodig om te zien hoe mensen ernaar kijken en reageren.” Na een korte aarzeling, zijn landschappen bekijkend, zegt hij: “Als de verf mij goed gezind is vind ik dat ik blij mag zijn met het resultaat. Het volgende doek is gewoon weer wit, dan voel ik me weer zo groot (duidt enkele centimeters aan tussen duim en wijsvinger), en hoop ik dat het wonder weer gaat gebeuren.”

Expositie Martijn Lucas van Erp – Huub Hannen Galerie, Boschstraat 50, Maastricht, t/m 22 april 2017

(eerder gepubliceerd via ZwartGoud)

De terugkeer van Big Star op vinyl, meesterwerken tussen gloeilamp en neonletters

De meeste mensen zullen de liedjes van Big Star voor het eerst hebben gehoord in uitvoeringen van anderen. Van This Mortal Coil, The Bangles, Jeff Buckley of R.E.M. Toch behoren de drie albums die de Amerikaanse band in de jaren zeventig maakte tot hoogtepunten uit de popgeschiedenis. Gitaarrock en ballads waarin alles even scherpzinnig als vanzelfsprekend met elkaar verband houdt en in elkaar grijpt.

Big Star had zomaar het Amerikaanse antwoord kunnen zijn op The Rolling Stones. Of The Beatles. Of glamrock. Invloeden die omgekeerd evenredig opduiken in het talent van zanger-componisten Alex Chilton en Chris Bell. Toen ze nog pubers waren hadden ze zich voorgenomen net zo’n songschrijversduo te worden als Lennon en McCartney. Toch doen de zangmelodieën van de heren vooral denken aan The Byrds; in songs waarnaar het telkens weer prettig én uitdagend luisteren is. Eveneens van belang is de herkomst van de band: Memphis, de swingende onderbuik van de popmuziek. Het Memphis van soul en rock waar je zweetplekken van onder je armen krijgt. Bij Big Star schemeren ze voortdurend tussen de composities en melodieën die, om het zomaar eens te zeggen, van zichtzelf al zo sterk zijn dat ze een eigen leven gaan leiden.

Wie voor het eerst kennismaakt met Big Star, hoort wellicht een feest der herkenning. In de jaren tachtig en later klonken veel Amerikaanse gitaarbands precies zo. Bedenk echter dat de eerste twee platen dus al begin jaren zeventig verschenen. Het complete oeuvre van R.E.M. kun je sowieso inruilen voor alleen al deze Big Star albums. Tijdlozer dan dit kom je het zelden tegen in de popmuziek.

Aan de muziek heeft het nooit heeft gelegen. Het uitblijven van succes werd toentertijd vooral veroorzaakt door alles wat er om die muziek heen gebeurde. Ondanks goede recensies waren de lp’s wegens slechte distributie onvindbaar. Andere randzaken groeiden eveneens uit tot hindernissen die een doorbraak in de weg stond. Vechtpartijen tussen bandleden, opnamebanden die zoek raakten, toenemende frustraties en een platenmaatschappij die zich geen raad wist met dit alles.

Typisch dat het debuut opent met een liedje genaamd Feel, waarin de zin “I feel like I’m dying” terugkeert. De wapperende gitaarrimpels aan het einde van het nummer waren ook heel mooi geweest als intro, maar nee, die worden dus als slotakkoord bewaard, klaterend als een bevrijdende douche. Thirteen gaat over het verlies van jeugdige onschuld via een meisjeskamer; luisterend naar de Stonesklassieker Paint It Black, dat ook al handelt over de zielenroerselen van de innerlijke adolescent. Bij het ondergaan van deze akoestische ballad kan het gebeuren dat er zomaar ineens een traantje wordt weggepinkt. Strohalm: “rock ’n roll is here to stay”, zingt Chilton.

Radio City wordt opgenomen zonder Chris Bell, maar met uitbreiding van kroegpiano, mellotron, en voorzien van licht experiment met opnametechnieken. Chilton neemt de band op sleeptouw. Gitaren gaan als hartjes kringelen om liedjes die zonder uitzondering fraai, kwetsbaar en weerbarstig zijn. Op de hoes een gloeilamp aan een plafond dat bloedrood kleurt. Zo rood dat het pijn doet aan je ogen, licht geeft in de duisternis, als een kaars die dooft maar telkens weer oplaait. Herbeluistering aan de hand van deze platen leert dat de muziek van Big Star op de een of andere ondoorgrondelijke manier er alleen maar indrukwekkender op is geworden.

De drie cultklassiekers van Big Star zijn meerdere malen opnieuw uitgebracht. Nu zijn de eerste twee weer verkrijgbaar in de overigens uitstekende reissueserie Back To Black van Universal Nederland. Het 180-grams vinyl zit in antistatische kunststofvoering en buitenhoezen van solide karton. Dat je wat in handen hebt. De persingen zijn schoon en vrij van oneffenheden. De klank van deze opgepoetste opname is direct, fris en urgent. Het komt de muziek alleen maar ten goede. Jammer genoeg is met het hoesontwerp van Radio City slordig omgesprongen. De foto’s van William Eggleston zijn op zowel de voor- als achterkant in afmeting iets kleiner dan op het originele album. In feite is deze nieuwe versie een herpersing van een reissue uit 2010. Een fout van toen is helaas niet hersteld: het nummer Back Of A Car wordt wederom tweemaal op de hoes vermeld.

Chris Bell komt in 1978 op zijn 27ste om bij een auto-ongeluk. Bassist en somtijds co-componist Andy Hummel sterft in 2010 aan kanker. Alex Chilton overlijdt datzelfde jaar aan een hartaanval. Als zanger van The Box Tops heeft hij op jonge leeftijd zijn claim to fame met de wereldhit The Letter. Als eerbetoon aan zijn song September Gurls, wijzigt Katy Perry, op verzoek van haar manager én Big Starfan, de spelling van haar hitsingle in California Gurls.

Big Star – #1 Record (Universal/Back To Black 1972/2017)
Big Star – Radio City (Universal/Back To Black 1974/2017)

(eerder gepubliceerd via The Post Online)

Boek Art Record Covers toont liefdevolle relatie popmuziek, beeldende kunst en vinyl

art-record-covers-omslag

De band tussen popmuziek en beeldende kunst is meer dan innig sinds Andy Warhols iconische bananenhoes voor de Velvet Underground. Of anders wel sinds de Beatlesplaat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Kunstenaars Peter Blake en Jann Haworth bedachten in 1967 de beroemde collage-enscenering op de voorkant. Popmuziek en beeldende kunst zijn intussen uitgegroeid tot een complementaire verstrengeling van massacultuur en museumkunst. Ondanks dat er niet altijd een verband bestaat tussen het artwork op de hoes en inhoud van de plaat, zijn beide kunstdisciplines in een echelon beland waarin ze elkaar versterken. Dan gaat het om opdrachthoezen, samenwerking tussen artiest en kunstenaar, of licentiegebruik van een bestaand schilderij (Gerhard Richters Kerze voor Daydream Nation van Sonic Youth).

De omvangrijke Taschenuitgave Art Record Covers bevat niet alleen de klassiekers, maar, heel prettig, een lichte voorkeur voor de “post-internet generatie”. Relatief nog onbekende kunstenaars die internet en digitale technologie als onderwerp en medium gebruiken. Die keuze leidt tot verrassingen en ontdekkingen. Albumhoezen vanaf pakweg 2000 waarvan je niet eens wist dat ze gemaakt zijn door kunstenaars. In de ruim vijfhonderd afbeeldingen wordt daarnaast geen onderscheid gemaakt tussen arrivés en autodidacten, tussen museumkunst en graffiti.

Af en toe glippen er in tegenspraak met de titel van het boek cd-hoesjes tussendoor. Ongeacht de bescheiden afmeting komen we werk tegen van grote namen uit de kunstgeschiedenis (Gilbert & George, Anish Kapoor).

julian-schnabel-madre
Julian Schnabel – Red Hot Chili Peppers

Uitgebreid vertellen kunstpunkers Shepard Fairey en Raymond Pettibon over hun werkwijze in verhouding tot hun voorliefde voor popmuziek. Pettibon bekent dat hij vrijwel nooit geld vraagt voor zijn bijdragen aan een albumhoes. Ook Kim Gordon, Tauba Auerbach en Albert Oehlen (van de anarchistische kunstbeweging Neue Wilden) komen aan het woord. Overigens bevat het boek niet alleen rockalbums. Bij een handjevol rapplaten tonen de samenstellers oprechte belangstelling voor graffitikunstenaar Futura 2000. Ruim aandacht is er ook voor een van de zeldzaamste uitgaven op vinylgebied. In 1976 vervaardigde multimediakunstenaar Jack Goldstein een audiosuite van negen gekleurde vinylsingles met o.a. geluiden van The Tornado en Two Wrestling Cats.

Hoezen fotograferen én realistisch weergeven over een hele pagina blijkt niet eenvoudig. Sommige afbeeldingen missen de ‘sfeer’ van de originele hoes. Zo blijft er van het metallic artwork op Lady Gaga’s Art Pop door Jeff Koons, weinig over dan een fletse weergave. Maar dit zijn slechts minpuntjes. Er valt zoals gezegd heel veel te ontdekken: bij elke hoes wordt uitleg verschaft over muzikant en kunstenaar, beknopt en inzichtelijk. Bovendien zijn de samenstellers niet over een nacht ijs gegaan. Tien jaar onderzoek ging aan de inhoud van het bijna vier kilo wegende boek vooraf. Verzamelingen en muziekarchieven werden doorgespit, waaronder het 47.000 platen tellende ARChive Of Contemporary Music in New York en de ongetwijfeld eveneens omvangrijke discotheek van Radio France.

Art Record Covers is een prachtig boek voor liefhebbers van popmuziek, beeldende kunst en vinyl. De keuze van de albums nodigt uit je eigen platencollectie nog eens na te kijken op hoezen met kunst én kan mogelijk aanzetten tot een nieuwe verzamelwoede.

taschen art_record_covers

(eerder gepubliceerd via The Post Online)

Beste albums van 2016

1a28458dbbe1d28892d0761cb76dcd2a

“Some people feel the rain. Others just get wet” – Bob Dylan

 

3d7f0f9d

ROB BENDERS regentag  rob benders
Parquet Courts – Human Performance
D. D Dumbo – Utopia Defeated
David Bowie –
Ennio Morricone – Quentin Tarantino’s The H8ful Eight (original soundtrack)
Tiger Army – V …_
Rats On Rafts / De Kift – Rats On Rafts / De Kift
Sleaford Mods – T.C.R.
PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project
Savages – Adore Life

special releases
Urban Dance Squad – The Singles Collection (Record Store Day lp)
Ramones – Live at the Roxy August 12 1976 (Black Friday lp)

 

 

betonfraktion-i-changed-my-sex

ANTON DAUTZENBERG ahjdautzenberg
Betonfraktion – I Changed My Sex
Bettie Serveert – Damaged Good
Bob Mould – Patch The Sky
Daniel Romano – Mosey
David Bowie – 
Death Grips – Bottomless Pit
Diamond Head – Diamond Head
Lambchop – Flotus
Meshuggah – The Violent Sleep of Reason
Zeal and Ardor – Devil Is Fine

special releases
Bohren & der Club of Gore – Bohren for Beginners (compilation)
Soundgarden – Badmotorfinger (super deluxe edition)
Sun Ra – Singles Volume 1

 

 

0e1836c9

GEERT DRIESSEN sounds venlo
1 Anderson .Paak – Malibu
2 Nick Cave and the Bad Seeds – Skeleton Tree
3 Elza Soares – The Woman At The End Of The World
4 John Renbourn & Wizz Jones – Joint Control
5 Yorkston / Thorne / Kahn – Everything Sacred
6 Idris Ackamoor – We Be All Africans
7 Badbadnotgood – IV
8 Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung
9 Max Romeo – Horror Zone
10 Mary Waterson – Two Wolves

special releases
various – Soul Sok Sega: Sega Sounds From Mauritius 1973-1979
various – Space Echo: The Mystery Behind The Cosmic Sound Of Cabo Verde Finally Revealed!
Jack White – Jack White Acoustic Recordings 1998-2016

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg

RICHARD JAMES FOSTER thequietus louderthanwar
1 David Bowie –
2 Yuko Yuko – More Than a Facebook Friend
3 Klara Lewis – Too
4 Maarja Nuut – Une Meeles
5 Repetitor – Gde Ćeš
6 Daniel Patrick Quinn – I, Sun
7 Carla Dal Forno – You Know What It’s Like
8 Moor Mother – Fetish Bones
9 Melanie de Biasio – Blackened Cities
10 Las Kellies – Friends & Lovers

special releases
various – I Don’t Care – Dutch Punk 1977-1983 Volume 2 (compilation)
Ludus – Nue Au Soleil (compilation)
The Membranes – Inner Space/Outer Space (remix lp)

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg
HENK GENDERS gongrecords
1 David Bowie –
Nick Cave & The Bad Seeds- Skeleton Tree
Leonard Cohen – You Want It Darker
Brian Eno – The Ship
Gonjasufi – Callus
Pj Harvey – Hope Six Demolition Project
Radiohead – A Moon Shaped Pool
Silver Apples – Clinging To A Dream
Van Der Graaf Generator – Do Not Disturb
Zeal And Ardor – Devil Is Fine

special releases
The Rolling Stones – The Rolling Stones In Mono (boxset)
various – Lost Highway OST (deluxe limited edition numbered yellow vinyl)
various – Nederbeat: Beat, Bluf en Branie 1 t/m 5 (limited coloured vinyl)

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg

THOMAS HEERMA VAN VOSS thomasheermavanvoss
1 David Bowie –
2 Jóhann Jóhannsson – Orphée
3 Anderson .Paak – Malibu
4 Leonard Cohen – You Want It Darker
5 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
6 A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
7 James Blake – The Colour In Anything
8 Kanye West – The Life Of Pablo
9 Frank Ocean – Blonde
10 Bon Iver – 22, A Million

 

homepage_large-8597420b
ROGER KENGEN  academie van bouwkunst maastricht
1 Tortoise – The Catastrophist
2 Eefje de Visser – Nachtlicht
3 David Bowie –
4 Suuns – Hold/Still
5 Radiohead – A Moon Shaped Pool
6 Explosions in the Sky – The Wilderness
7 Fates Warning – Theories of Flight
8 Motorpsycho – Here Be Monsters
9 Jóhann Jóhannsson – Orphée
10 Dungen – Häxan

special release
John Coltrane – A Love Supreme: The Complete Masters (3lp set)

 

 

kate-tempest-let-them-eat-chaos

KLAAS KNOOIHUIZEN oor nieuwerevu hpdetijd
1 Kate Tempest – Let Them Eat Chaos
2 Aesop Rock – The Impossible Kid
3 La Femme – Mystère
4 Meindert Talma – Jannes van der Wal
5 Roly Porter – Third Law
6 Lucky Fonz III – In Je Nakie
7 Mitksi – Puberty 2
8 Anna Meredith – Varmints
9 SHXCXCHCXSH – SsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSs
10 Charlie Hilton – Palana

special releases
Blonde Redhead – Masculin Féminin (compilation boxset)
Soda Fountain Rag – The Lost Levels
Lakker – Struggle & Emerge

 

 

eli-paperboy-reed-my-way-home

JAN KOOI elpee groningen
1 Eli Paperboy Reed – My Way Home
2 Sleeping Beaties – Sleeping Beaties
3 Tracy Bryant – Subterranean
4 Milk Lines – Ceramic
5 Mozes And The Firstborn – Great Pile Of Nothing
6 Dd Owen – Dd Owen
7 Jim James – Eternally Even
8 Woods – City Sun Eater
9 Joost Dijkema – Sacred Revelations
10 Natural Child – Okey Dokey

special releases
Ramones – Ramones (40th Anniversary Deluxe Edition boxset mono mix)
various – The Ballad Of JFK: A Musical History Of The John F. Kennedy Assassination (1963-1968)
various – The Hangman’s Blues: Prison Songs In Country Music (1956-1972)

 

 

a1176965906_10

MIKE KRAMER  h-ear experimental audio research 
1 Biosphere – Departed Glories
2 David Toop – Entities Inertias Faint Beings
3 David Bowie – 
4 Jana Winderen – The Listener
5 King Crimson – The Elements 2016 Tour box
6 Brian Eno – The Ship
7 Aphex Twin – Cheetah
8 Jacob Kirkegaard – Monk
9 Frank Zappa – The Crux Of The Biscuit
10 Köhn – Arbres

special releases
GAS – Box (boxset)
Boris – Pink (deluxe edition reissue)
Electric Sewer Age – Bad White Corpuscle (1st time on vinyl)

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg
JAN NIEUWHOF gongrecords
1 David Bowie –
2 Radiohead – A Moon Shaped Pool
3 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
4 Pj Harvey – The Hope Six Demolition Project
5 Iggy Pop – Post Pop Depression
6 Van Der Graaf Generatior – Do Not Disturb
7 Leonard Cohen – You Want It Darker
8 The Rolling Stones – Blue & Lonesome
9 Wolf People – Ruins
10 Joe Bonamassa – Live At The Greek Theatre

special release
Scott Fagan – South Atlantic Blues (reissue lp)

 

 

douglas

ROEL VAN DER LUGT bertus distributie
1 Douglas Dare – Aforger
2 Olafur Arnalds – LateNightTales
3 Jan Swerts – Schaduwland
4 Nicolas Jaar – Sirens
5 Nonkeen – Gamble
6 Loscil – Monument Builders
7 Bohren & Der Club Of Gore – Bohren For Beginners
8 Ian William Craig – Centres
9 Roger Goula – Overview Effect
10 Jóhann Jóhannsson – Orphée

 

 

download
TIM PENNINGS charles ronson
The Dean Ween Group – The Deaner Album
David Bowie –
Ty Segall – Emotional Mugger
Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
Parquet Courts – Human Performance
Gonjasufi – Callus
Twin Peaks – Down In Heaven
Radiohead – A Moon Shaped Pool
A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
The Claypool Lennon Delirium – Monolith Of Phobos

GGU:LL – Dwaling (limited edition white vinyl, single sided etched)
Massive Attack – Ritual Spirit (12″ EP grey vinyl screen print cover)
various – Lost Highway OST (deluxe limited edition numbered yellow vinyl)

 

 

solange_-_a_seat_at_the_table
PITCHFORK pitchfork
1 Solange – A Seat At The Table
2 Frank Ocean – Blonde
3 Beyoncé – Lemonade
4 David Bowie –
5 Kanye West – The Life Of Pablo
6 Chance The Rapper – Coloring Book
7 A Tribe Called Quest – We Got It From Here…Thank You 4 Your Service
8 Anohni – Hopelessness
9 Angel Olson – My Woman
10 Radiohead – A Moon Shaped Pool

 

 

andy-stott-cover1-608x608

THEO PLOEG gonzo  frnkfrt buroneue
1 Andy Stott – Too Many Voices
2 Those Foreign Kids – Oh, Nothing
3 C-Jay – Backslider
4 Isolation Berlin – Und Aus Den Wolken Tropft Die Zeit
5 Albert Van Abbe – Champagne Palestina
6 Junior Boys – Big Black Coat
7 Moor Mother – Fetish Bones
8 Juan Atkins & Moritz Von Oswald – Present Borderland: Transport
9 Oval – Popp
10 Jesu/Sun Kil Moon – Jesu/Sun Kil Moon

special release
GAS – Box (boxset)

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg
HARRY PRENGER zwartgoud  vinyl50  thepostonline
1 David Bowie –
2 A Tribe Called Quest – We Got It From Here…Thank You 4 Your Service
3 Discohen – Popular Positions
4 Gonjasufi – Callus
5 The Rolling Stones – Blue & Lonesome
6 Jett Rebel – Truck
7 Radiohead – A Moon Shaped Pool
8 Kanye West – The Life Of Pablo
9 Brian Eno – The Ship
10 Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

special releases
Lamonte Young – Dream House 78’17” (reissue lp)
Henryk Gorecki – Symphony No. 3 (1st time on vinyl)
Fleetwood Mac – The Alternate Tusk (Record Store Day lp)

 

 

packshot1-768x768

PAUL RONDAGS paulrondagsphotography
1 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
2 Deux Filles – Space & Time
3 Nicolas Jaar – Sirens
4 Fred Thomas – The Beguilers
5 Jeff Parker – The New Breed
6 Kaitlyn Aurelia Smith – Ears
7 Pete Doherty – Hamburg Demonstrations
8 Drugdealer – The End Of Comedy
9 Kadhja Bonet – The Visitor
10 Jaimeo Brown Transcendence – Worksongs

 

 

r-8246341-1457997616-7831-jpeg
DENNIS SCHULTING bothostraussian
1 Puce Mary – The Spiral
2 Aethenor – Hazel
3 Peder Mannerfelt – Controlling Body
4 Body/Head – No Waves
5 Supersilent – 13
6 Dinosaur Jr – Give A Glimpse Of What Yer Not
7 Autechre – Elseq 1-5
8 Yves Tumor – Serpent Music
9 Kaitlyn Aurelia Smith & Suzanne Ciani – Sunergy
10 Gaika – Security

special releases
The Pop Group – For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? (1st time on cd)
Träd, Gräs Och Stenar – Träd, Gräs Och Stenar (3cd compilation of albums Djungelns, Lag Mors Mors, Kom Tillsammans)
Frank Zappa/Mothers Of Invention – Meat Light (3cd compilation)

 

 

31d39fa4

PETER SCHONG heaven
1 Esperanza Spalding – Emily’s D+Evolution
2 Solange – A Seat At The Table
3 Anderson .Paak – Malibu
4 Motorpsycho – Here Be Monsters
5 A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service

 

 

r-7932038-1452414496-9422-jpeg

THESSY SEGERS sounds venlo
1 David Bowie – 
2 Heron Oblivion – Heron Oblivion
3 Xixa – Bloodline
4 Christian Kjellvander – A Village Natural Light
5 Comet Is Coming – Channel The Spirits
6 Dans Dans – Sand
7 Indian Askin – Sea Of Ethanol
8 Exploded View – Exploded View
9 D.D. Dumbo – Utopia Defeated
10 Nicolas Jaar – Sirens

special releases
various – Day Of The Dead (boxset / tribute to Grateful Dead)
Mark Ernestus’ Ndagga Rhythm Force ‎- Yermande

 

 

packshot1-768x768

LEON VERDONSCHOT leonverdonschot nieuwerevue
1 Nick Cave & Bad Seeds – Skeleton Tree
2 Brian Fallon – Painkillers
3 Third Eye Blind – We Are Drugs
4 Marillion – F.E.A.R.
5 Against Me! – Shape Shift With Me
6 PJ Harvey – The Hope Six Demolation Project
7 Leonard Cohen – You Want It Darker
8 Lucinda Williams – The Ghost of Highway 20
9 David Bowie – 
10 Chance The Rapper – Coloring Book

 

 

0965d672b61dd6173d5b54bf89881891-1000x1000x1

KURT WAGNER lambchop
1 Leonard Cohen – You Want It Darker
2 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
3 David Bowie –
4 Bon Iver – 22, A Million
5 Nels Cline – Lovers
6 Hiss Golden Messenger – Heart Like A Levee
7 Kendrick Lamar – Untitled Unmastered
8 William Tyler – Modern Country
9 Sleaford Mods – TCR
10 Shabazz Palaces – Third Man Live

 

 

Terugblik op hiphoptijdperk met vinylheruitgaven van Beat Street, The D.O.C., Funkdoobiest, Nas en Raekwon

beat-street

Het lijkt wel of er tegenwoordig meer hiphop wordt gemaakt dan ooit. Meestal leunt de muziek lui achterover op standje autotune (elektronisch vervormde zanglijnen), of wordt er geflirt met elementen uit grime, R&B en pure pop. Ook het verschil in rolverdeling tussen producer en componist lijkt definitief opgeheven. Wat ooit begon als subcultuur is intussen voldoende salonfähig voor musea en musicals om jongeren naar binnen te loodsen. Hiphop is entertainment, big business.

Naar hiphop of rap die dwarsligt is het lang zoeken. Iets met naald en hooiberg. Wie de moeite neemt komt uit bij Danny Brown, Run The Jewels, Tyler The Creator, Kendrick Lamar, of de belofte Chester Watson. Én Kanye West natuurlijk. Beroep: fenomeen. Zijn albums behoren onmiskenbaar tot de meest excentrieke van dit moment.

In de jaren tachtig en negentig verschenen nogal wat rapplaten die momenteel als baanbrekend bekend staan én commercieel succes hadden. Dat is ook de platenindustrie niet ontgaan. Diverse labels zijn bezig met het opnieuw uitbrengen van hiphop uit het gouden tijdperk. Zo zorgt het Nederlandse Music On Vinyl ervoor dat veel titels voor het eerst sinds de officiële release weer leverbaar zijn op het zwarte goud. Een kleine greep.

De speelfilm Beat Street toonde in 1984 de artistieke undergroundrituelen van de rap: graffiti, beatbox, vinylscratchen, breakdance. Ruim dertig jaar later klinkt de soundtrack tamelijk flets, ondanks de aanwezigheid van invloedrijke namen als Afrika Bambaataa. Van de urgentie en vernieuwing achter de vroege rap aangestuurd door ratelende drumcomputers, is weinig meer over. Zonder de bijbehorende beelden wordt de muziek opeens wel heel erg ‘old school’.

the-doc

The D.O.C. werkte mee aan het beruchte debuut van gangstarappers N.W.A. Vijf maanden na zijn eigen eerste album werden zijn stembanden beschadigd bij een auto-ongeluk. Op zijn debuut declameert The D.O.C. een stroom woorden aaneen op het ritme van een mitrailleur. Dr. Dre biedt uitkomst. De legendarische producer weet met een keur aan beats en samples de boel in goede banen te leiden en tegelijk de spanning aardig op te voeren. Hierdoor bezit de plaat ook nu nog van begin tot einde daadkracht en overtuiging.

Tot een andere orde behoorde Funkdoobiest. Tussen de monotoon lome beats rapt het trio teksten die destijds als expliciet en controversieel werden ervaren, maar achteraf simpel, melig en cartoonesk zijn.

Zoals in Pussy Ain’t Shit en Superheroes, waarin Amerikaanse stripfiguren in een absurde, seksueel gewelddadige context worden geplaatst. Swingen doet Funkdoobiest nog wel, bij vlagen.

raekwon

Raekwon van The Wu-Tang Clang probeerde het op zijn tweede soloalbum in zijn eentje, zonder zijn vaste maatjes. Dat is te merken. Ook met terugwerkende kracht klinkt het album net zo pover als destijds. Hier is de muziek teveel verpakking, te weinig doortastend. Wat ook al niet helpt zijn de onderbrekingen in de vorm van korte telefoongesprekken. Raekwon heeft improviserend (freestyle rap) erg veel noten op zijn ‘zang’. In Sneakers noemt hij zoveel mogelijk merknamen van zijn favoriete schoeisel.

Nas is de straatpoëet onder de rappers. Zijn debuut Illmatic geldt als klassieker. Nas de woordkunstenaar koppelt op Nastradamus ‘streetslang’ aan zaken van meer persoonlijke aard. Heel knap en onvoorspelbaar hoe hij een en ander weet samen te ballen met woordritme en rijmkunst. Als tiener observeerde hij vanuit zijn jongenskamer de dagelijkse sleur in een buurt met sociale woningbouw:

“So I look at this room, I’m hooked to this tune, every night the same melody, hell sounded so heavenly, but jail was ahead of me, speeding like amphetamine, I was impatient to get out and become part of the noise out there. I used to stare, five stories down, basketball courts, shot up playgrounds, and I witnessed the murders and police shake-downs, this was the life of every kid, lookin’ out project windows.”

nas

Nastradamus werd in 1999 geboren onder een slecht gesternte. Nas nam het album in snel tempo op nadat de oorspronkelijke opnamen waren uitgelekt op internet. De kritieken waren toentertijd overwegend negatief. Niet helemaal terecht zo blijkt uit herbeluistering. De muziek is voor rapbegrippen zo bescheiden, smaakvol en elegant dat de tekst alle ruimte krijgt. In New World werpt Nas met statements en engagement misschien wel een blik op de toekomst: “The new Don Trump is Bill Gates. Not because his occupation, it’s cause we respect his cake. And cake mean his stock, net gross.” Op de achtergrond dwarrelt de melodielijn uit Africa, de hit van Toto. Nastradamus is dringend toe aan herwaardering.

Platen van Music On Vinyl worden geluidstechnisch altijd opnieuw bewerkt (geremastered). In veel gevallen klinken ze zelfs beter dan de originele lp. De persingen zijn smetteloos, vrij van kraakjes of ruis, gaan vergezeld van binnenhoezen met een voering van plastic. Voor het bestuderen van de bijlagen heb je een vergrootglas nodig. Omdat de platenindustrie zich met name in de jaren negentig voornamelijk op cd’s richtte, werd het artwork van de vinylversie meestal beperkt tot een uitvergroting van het cd-boekje.

various – Beat Street Volume 1 (Atlantic/Music On Vinyl 1984/2016)

The D.O.C. – No One Can Do It Better (Ruthless/Music On Vinyl 1989/2016)

Funkdoobiest – Brothas Doobie (Epic Street/Music On Vinyl 1995/2016)

Raekwon – Immobilarity (Loud Records/Music On Vinyl 1999/2016)

Nas – Nastradamus (Columbia/Music On Vinyl 1999/2016)

(eerder gepubliceerd via The Post Online)

Op Blue & Lonesome zijn de Rolling Stones weer een bandje

Print

In drie dagen live opgenomen in een studio met een enorme open ruimte en hoge plafonds. Normaal gesproken bedoeld voor de registratie van klassieke muziek. The Rolling Stones moesten er even aan wennen. Ter voorbereiding voor een nog te verschijnen gloednieuw album wilde men eerst het geluid van de studio uitproberen: door blues uit de jaren vijftig te spelen. Daar bleef het niet bij. De ene na de andere sessie volgde. Op gegeven moment schijnt tot ieders verbazing Mick Jagger te hebben uitgeroepen: “This is an album. You can’t chop this up.”

En ja, het zijn daadwerkelijk de Stones die vanaf begin jaren zestig de blues op de kaart hebben gezet, toen het genre nog met de nek werd aangekeken. De band had meteen een voorkeur voor de rauwe variant afkomstig uit Chicago. Die ruige kant werd veroorzaakt door de pas geïntroduceerde elektrische gitaar en bijbehorende versterkers. Denk aan Muddy Waters, Willie Dixon, Howlin’ Wolf. Inmiddels staan ook zij stevig in de muziekhistorie gebeiteld.

Heel moedig dat de Rolling Stones de blues weer oppakken en afstoffen. De muzieksoort is immers verworden tot een idioom dat zichzelf in de staart bijt op festivals voor liefhebbers. Ook de keuze van de songs is opmerkelijk. Bepaald geen voor de hand liggende blueskanjers, maar werk van o.a. Little Walter, Eddie Taylor en Magic Sam.

Weliswaar klinken veel van de originele versies kaler en meeslepender, het onderlinge samenspel van de Stonesleden maakt veel zo niet alles goed. En er zijn zomaar ineens twee Mick Jaggers: de zanger en de mondharmonicaspeler. Beiden in topvorm. Niet eerder haalde Jagger zoveel gevarieerde klankkleur uit de ‘harp’. Dat hij met veel bravoure in zijn stem een zweep legt over de aloude blues, is eveneens bijzonder om te horen en zelfs een tikje excentriek. Alleen al de manier waarop hij de titelsong opent en naar zich toetrekt.

Op Blue & Lonesome klinken de Rolling Stones weer als een bandje. Mijlenver verwijderd van het verdienmodel dat nogal eens aan ze kleeft; van de megastadionconcerten, merchandise en marketingstrategie. Het lijkt wel of ze er zelf ook even de buik vol van hebben. Keith Richards en Ron Wood spelen geen gitaar maar slopen klankkasten. De snaren rammelen, het hout piept en kraakt. Het is bijna ontroerend om de spelvreugde, daadkracht en urgentie achter deze uitvoeringen te horen. Ondanks de aanwezigheid van overbekende ingrediënten hadden we dit toch niet zien aankomen.

Ook de klaphoes oogt lekker goedkoop: pontificaal het tonglogo, maar dan felblauw. De dubbel lp, met downloadkaartje, bevat drie nummers per kant, terwijl de opname zo goed naar het vinyl is getransformeerd dat de dynamiek ervan alleen maar toeneemt bij het verhogen van het volume.

Rolling Stones – Blue & Lonesome (Polydor/Universal 2016)

Anton Dautzenberg levert subtiel sluimerende kroniek van onze tijd

dedagdatdegierenbuigen

Anton Dautzenberg is een van de weinige schrijvers die buiten het veilige bastion van het literaire wereldje engagement toont. Onlangs verscheen op zijn initiatief een magazine over “stille armoede”. Inhoudelijk bleek deze Quiet500 veel meer dan een persiflage op miljonairsblad Quote500. De cover was gemaakt van schuurpapier.

Meer ongemak sluimert in Dautzenbergs recente boek De Dag Dat De Gieren Buigen. Aanvankelijk heb je als lezer niks in de gaten, maar beetje bij beetje worden zowel het verhaal over hoofdpersoon Tamalone en tientallen losstaande dialogen betekenisvol.

Tamalone is een plotsklaps blind geworden schrijver die stoutmoedig de stad verkent en de gesprekken tussen mensen beluistert. Een man zonder vrienden en liefde. Ter compensatie streeft hij naar onzichtbaarheid. “In het begin was het even zoeken naar de juiste houding, maar inmiddels weet Tamalone hoe onzichtbaarheid er voor de buitenwereld uitziet: hoofd buigen, schouders versmallen, handen op de knieën. En vooral: niet bewegen”. Tamalone is niet heel toevallig ook de hoofdfiguur uit een aloude bildungsroman van Arthur van Schendel (Een Zwerver Verliefd) dat bol schijnt te staan van de melancholie en verlangen naar geluk en eenzaamheid.

Typerend voor de afwijkende literaire vorm die Dautzenberg vaker kiest, is de constructie van het boek. Het verhaal over Tamalone wordt afgewisseld met dialogen die ogenschijnlijk niks met hem van doen hebben, maar wel de actualiteit raken of erlangs scheren; iemand bereidt een ontgroening voor, de Pokémonrage komt aan bod. Over sommige van de andere gespreksonderwerpen tast je als lezer in het duister, maar duidelijk wordt dat mensen het meer oneens dan eens zijn met elkaar, of op verwijtende toon langs elkaar heen praten. Misschien zijn het wel de gesprekken die Tamalone hoort wanneer hij in de stad op een bankje plaatsneemt in de buurt van het plezierplein. Zonder een duidelijk standpunt in te nemen, biedt Dautzenberg een kijkje in een tijd die bol staat van de meningen, korte lontjes, ophef en onrust.

Ook Tamalone ontsnapt ondanks zijn handicap niet aan de bittere realiteit. Ongewild raakt hij tijdens een wandeling betrokken bij een protestmars tegen moslims. Allengs wordt de tegenstelling tussen Tamalones persoonlijke vrijheidsdrang en de rest van de maatschappij voelbaar: zijn eenzaamheid, innerlijke verlangens en gedachten, tegenover de gesprekken en dialogen van mensen die luidkeels een eigen waarheid creëren. Het maakt Tamalones lot des hardvochtiger en aangrijpender. Evenals de volgende constatering:

“Seksuele verlangens heeft hij ook niet meer. Zonder beelden ook geen begeerte. Hij kan woorden niet langer omzetten in verraderlijke rondingen, brutale billen en glinsterende geheimen. Tamalone gaat met zwart naar bed en staat met zwart op. Zijn binnenwereld is dood, een diepe krater gevuld met niets.”

Anton Dautzenberg staat bekend om acties waarin hij als een hedendaagse situationist waarheid en werkelijkheid te lijf gaat en tegelijk het aan mens en media klevende decorum doorprikt. Als schrijver blijkt hij een begenadigd stilist en fijnzinnig chroniqueur in een boek dat veel meer omhelst dan die ene Dag Dat De Gieren Buigen.

A.H.J. Dautzenberg – De Dag Dat De Gieren Buigen (Atlas Contact 2016)