Beste albums van 2016


“Some people feel the rain. Others just get wet” – Bob Dylan



ROB BENDERS regentag  rob benders
Parquet Courts – Human Performance
D. D Dumbo – Utopia Defeated
David Bowie –
Ennio Morricone – Quentin Tarantino’s The H8ful Eight (original soundtrack)
Tiger Army – V …_
Rats On Rafts / De Kift – Rats On Rafts / De Kift
Sleaford Mods – T.C.R.
PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project
Savages – Adore Life

special releases
Urban Dance Squad – The Singles Collection (Record Store Day lp)
Ramones – Live at the Roxy August 12 1976 (Black Friday lp)




ANTON DAUTZENBERG ahjdautzenberg
Betonfraktion – I Changed My Sex
Bettie Serveert – Damaged Good
Bob Mould – Patch The Sky
Daniel Romano – Mosey
David Bowie – 
Death Grips – Bottomless Pit
Diamond Head – Diamond Head
Lambchop – Flotus
Meshuggah – The Violent Sleep of Reason
Zeal and Ardor – Devil Is Fine

special releases
Bohren & der Club of Gore – Bohren for Beginners (compilation)
Soundgarden – Badmotorfinger (super deluxe edition)
Sun Ra – Singles Volume 1




GEERT DRIESSEN sounds venlo
1 Anderson .Paak – Malibu
2 Nick Cave and the Bad Seeds – Skeleton Tree
3 Elza Soares – The Woman At The End Of The World
4 John Renbourn & Wizz Jones – Joint Control
5 Yorkston / Thorne / Kahn – Everything Sacred
6 Idris Ackamoor – We Be All Africans
7 Badbadnotgood – IV
8 Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung
9 Max Romeo – Horror Zone
10 Mary Waterson – Two Wolves

special releases
various – Soul Sok Sega: Sega Sounds From Mauritius 1973-1979
various – Space Echo: The Mystery Behind The Cosmic Sound Of Cabo Verde Finally Revealed!
Jack White – Jack White Acoustic Recordings 1998-2016




RICHARD JAMES FOSTER thequietus louderthanwar
1 David Bowie –
2 Yuko Yuko – More Than a Facebook Friend
3 Klara Lewis – Too
4 Maarja Nuut – Une Meeles
5 Repetitor – Gde Ćeš
6 Daniel Patrick Quinn – I, Sun
7 Carla Dal Forno – You Know What It’s Like
8 Moor Mother – Fetish Bones
9 Melanie de Biasio – Blackened Cities
10 Las Kellies – Friends & Lovers

special releases
various – I Don’t Care – Dutch Punk 1977-1983 Volume 2 (compilation)
Ludus – Nue Au Soleil (compilation)
The Membranes – Inner Space/Outer Space (remix lp)



HENK GENDERS gongrecords
1 David Bowie –
Nick Cave & The Bad Seeds- Skeleton Tree
Leonard Cohen – You Want It Darker
Brian Eno – The Ship
Gonjasufi – Callus
Pj Harvey – Hope Six Demolition Project
Radiohead – A Moon Shaped Pool
Silver Apples – Clinging To A Dream
Van Der Graaf Generator – Do Not Disturb
Zeal And Ardor – Devil Is Fine

special releases
The Rolling Stones – The Rolling Stones In Mono (boxset)
various – Lost Highway OST (deluxe limited edition numbered yellow vinyl)
various – Nederbeat: Beat, Bluf en Branie 1 t/m 5 (limited coloured vinyl)




THOMAS HEERMA VAN VOSS thomasheermavanvoss
1 David Bowie –
2 Jóhann Jóhannsson – Orphée
3 Anderson .Paak – Malibu
4 Leonard Cohen – You Want It Darker
5 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
6 A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
7 James Blake – The Colour In Anything
8 Kanye West – The Life Of Pablo
9 Frank Ocean – Blonde
10 Bon Iver – 22, A Million


ROGER KENGEN  academie van bouwkunst maastricht
1 Tortoise – The Catastrophist
2 Eefje de Visser – Nachtlicht
3 David Bowie –
4 Suuns – Hold/Still
5 Radiohead – A Moon Shaped Pool
6 Explosions in the Sky – The Wilderness
7 Fates Warning – Theories of Flight
8 Motorpsycho – Here Be Monsters
9 Jóhann Jóhannsson – Orphée
10 Dungen – Häxan

special release
John Coltrane – A Love Supreme: The Complete Masters (3lp set)




KLAAS KNOOIHUIZEN oor nieuwerevu hpdetijd
1 Kate Tempest – Let Them Eat Chaos
2 Aesop Rock – The Impossible Kid
3 La Femme – Mystère
4 Meindert Talma – Jannes van der Wal
5 Roly Porter – Third Law
6 Lucky Fonz III – In Je Nakie
7 Mitksi – Puberty 2
8 Anna Meredith – Varmints
10 Charlie Hilton – Palana

special releases
Blonde Redhead – Masculin Féminin (compilation boxset)
Soda Fountain Rag – The Lost Levels
Lakker – Struggle & Emerge




JAN KOOI elpee groningen
1 Eli Paperboy Reed – My Way Home
2 Sleeping Beaties – Sleeping Beaties
3 Tracy Bryant – Subterranean
4 Milk Lines – Ceramic
5 Mozes And The Firstborn – Great Pile Of Nothing
6 Dd Owen – Dd Owen
7 Jim James – Eternally Even
8 Woods – City Sun Eater
9 Joost Dijkema – Sacred Revelations
10 Natural Child – Okey Dokey

special releases
Ramones – Ramones (40th Anniversary Deluxe Edition boxset mono mix)
various – The Ballad Of JFK: A Musical History Of The John F. Kennedy Assassination (1963-1968)
various – The Hangman’s Blues: Prison Songs In Country Music (1956-1972)




MIKE KRAMER  h-ear experimental audio research 
1 Biosphere – Departed Glories
2 David Toop – Entities Inertias Faint Beings
3 David Bowie – 
4 Jana Winderen – The Listener
5 King Crimson – The Elements 2016 Tour box
6 Brian Eno – The Ship
7 Aphex Twin – Cheetah
8 Jacob Kirkegaard – Monk
9 Frank Zappa – The Crux Of The Biscuit
10 Köhn – Arbres

special releases
GAS – Box (boxset)
Boris – Pink (deluxe edition reissue)
Electric Sewer Age – Bad White Corpuscle (1st time on vinyl)



JAN NIEUWHOF gongrecords
1 David Bowie –
2 Radiohead – A Moon Shaped Pool
3 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
4 Pj Harvey – The Hope Six Demolition Project
5 Iggy Pop – Post Pop Depression
6 Van Der Graaf Generatior – Do Not Disturb
7 Leonard Cohen – You Want It Darker
8 The Rolling Stones – Blue & Lonesome
9 Wolf People – Ruins
10 Joe Bonamassa – Live At The Greek Theatre

special release
Scott Fagan – South Atlantic Blues (reissue lp)




ROEL VAN DER LUGT bertus distributie
1 Douglas Dare – Aforger
2 Olafur Arnalds – LateNightTales
3 Jan Swerts – Schaduwland
4 Nicolas Jaar – Sirens
5 Nonkeen – Gamble
6 Loscil – Monument Builders
7 Bohren & Der Club Of Gore – Bohren For Beginners
8 Ian William Craig – Centres
9 Roger Goula – Overview Effect
10 Jóhann Jóhannsson – Orphée



TIM PENNINGS charles ronson
The Dean Ween Group – The Deaner Album
David Bowie –
Ty Segall – Emotional Mugger
Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
Parquet Courts – Human Performance
Gonjasufi – Callus
Twin Peaks – Down In Heaven
Radiohead – A Moon Shaped Pool
A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
The Claypool Lennon Delirium – Monolith Of Phobos

GGU:LL – Dwaling (limited edition white vinyl, single sided etched)
Massive Attack – Ritual Spirit (12″ EP grey vinyl screen print cover)
various – Lost Highway OST (deluxe limited edition numbered yellow vinyl)



PITCHFORK pitchfork
1 Solange – A Seat At The Table
2 Frank Ocean – Blonde
3 Beyoncé – Lemonade
4 David Bowie –
5 Kanye West – The Life Of Pablo
6 Chance The Rapper – Coloring Book
7 A Tribe Called Quest – We Got It From Here…Thank You 4 Your Service
8 Anohni – Hopelessness
9 Angel Olson – My Woman
10 Radiohead – A Moon Shaped Pool




THEO PLOEG gonzo  frnkfrt buroneue
1 Andy Stott – Too Many Voices
2 Those Foreign Kids – Oh, Nothing
3 C-Jay – Backslider
4 Isolation Berlin – Und Aus Den Wolken Tropft Die Zeit
5 Albert Van Abbe – Champagne Palestina
6 Junior Boys – Big Black Coat
7 Moor Mother – Fetish Bones
8 Juan Atkins & Moritz Von Oswald – Present Borderland: Transport
9 Oval – Popp
10 Jesu/Sun Kil Moon – Jesu/Sun Kil Moon

special release
GAS – Box (boxset)



HARRY PRENGER zwartgoud  vinyl50  thepostonline
1 David Bowie –
2 A Tribe Called Quest – We Got It From Here…Thank You 4 Your Service
3 Discohen – Popular Positions
4 Gonjasufi – Callus
5 The Rolling Stones – Blue & Lonesome
6 Jett Rebel – Truck
7 Radiohead – A Moon Shaped Pool
8 Kanye West – The Life Of Pablo
9 Brian Eno – The Ship
10 Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

special releases
Lamonte Young – Dream House 78’17” (reissue lp)
Henryk Gorecki – Symphony No. 3 (1st time on vinyl)
Fleetwood Mac – The Alternate Tusk (Record Store Day lp)




PAUL RONDAGS paulrondagsphotography
1 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
2 Deux Filles – Space & Time
3 Nicolas Jaar – Sirens
4 Fred Thomas – The Beguilers
5 Jeff Parker – The New Breed
6 Kaitlyn Aurelia Smith – Ears
7 Pete Doherty – Hamburg Demonstrations
8 Drugdealer – The End Of Comedy
9 Kadhja Bonet – The Visitor
10 Jaimeo Brown Transcendence – Worksongs



DENNIS SCHULTING bothostraussian
1 Puce Mary – The Spiral
2 Aethenor – Hazel
3 Peder Mannerfelt – Controlling Body
4 Body/Head – No Waves
5 Supersilent – 13
6 Dinosaur Jr – Give A Glimpse Of What Yer Not
7 Autechre – Elseq 1-5
8 Yves Tumor – Serpent Music
9 Kaitlyn Aurelia Smith & Suzanne Ciani – Sunergy
10 Gaika – Security

special releases
The Pop Group – For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? (1st time on cd)
Träd, Gräs Och Stenar – Träd, Gräs Och Stenar (3cd compilation of albums Djungelns, Lag Mors Mors, Kom Tillsammans)
Frank Zappa/Mothers Of Invention – Meat Light (3cd compilation)




1 Esperanza Spalding – Emily’s D+Evolution
2 Solange – A Seat At The Table
3 Anderson .Paak – Malibu
4 Motorpsycho – Here Be Monsters
5 A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service




THESSY SEGERS sounds venlo
1 David Bowie – 
2 Heron Oblivion – Heron Oblivion
3 Xixa – Bloodline
4 Christian Kjellvander – A Village Natural Light
5 Comet Is Coming – Channel The Spirits
6 Dans Dans – Sand
7 Indian Askin – Sea Of Ethanol
8 Exploded View – Exploded View
9 D.D. Dumbo – Utopia Defeated
10 Nicolas Jaar – Sirens

special releases
various – Day Of The Dead (boxset / tribute to Grateful Dead)
Mark Ernestus’ Ndagga Rhythm Force ‎- Yermande




LEON VERDONSCHOT leonverdonschot nieuwerevue
1 Nick Cave & Bad Seeds – Skeleton Tree
2 Brian Fallon – Painkillers
3 Third Eye Blind – We Are Drugs
4 Marillion – F.E.A.R.
5 Against Me! – Shape Shift With Me
6 PJ Harvey – The Hope Six Demolation Project
7 Leonard Cohen – You Want It Darker
8 Lucinda Williams – The Ghost of Highway 20
9 David Bowie – 
10 Chance The Rapper – Coloring Book




KURT WAGNER lambchop
1 Leonard Cohen – You Want It Darker
2 Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
3 David Bowie –
4 Bon Iver – 22, A Million
5 Nels Cline – Lovers
6 Hiss Golden Messenger – Heart Like A Levee
7 Kendrick Lamar – Untitled Unmastered
8 William Tyler – Modern Country
9 Sleaford Mods – TCR
10 Shabazz Palaces – Third Man Live



Terugblik op hiphoptijdperk met vinylheruitgaven van Beat Street, The D.O.C., Funkdoobiest, Nas en Raekwon


Het lijkt wel of er tegenwoordig meer hiphop wordt gemaakt dan ooit. Meestal leunt de muziek lui achterover op standje autotune (elektronisch vervormde zanglijnen), of wordt er geflirt met elementen uit grime, R&B en pure pop. Ook het verschil in rolverdeling tussen producer en componist lijkt definitief opgeheven. Wat ooit begon als subcultuur is intussen voldoende salonfähig voor musea en musicals om jongeren naar binnen te loodsen. Hiphop is entertainment, big business.

Naar hiphop of rap die dwarsligt is het lang zoeken. Iets met naald en hooiberg. Wie de moeite neemt komt uit bij Danny Brown, Run The Jewels, Tyler The Creator, Kendrick Lamar, of de belofte Chester Watson. Én Kanye West natuurlijk. Beroep: fenomeen. Zijn albums behoren onmiskenbaar tot de meest excentrieke van dit moment.

In de jaren tachtig en negentig verschenen nogal wat rapplaten die momenteel als baanbrekend bekend staan én commercieel succes hadden. Dat is ook de platenindustrie niet ontgaan. Diverse labels zijn bezig met het opnieuw uitbrengen van hiphop uit het gouden tijdperk. Zo zorgt het Nederlandse Music On Vinyl ervoor dat veel titels voor het eerst sinds de officiële release weer leverbaar zijn op het zwarte goud. Een kleine greep.

De speelfilm Beat Street toonde in 1984 de artistieke undergroundrituelen van de rap: graffiti, beatbox, vinylscratchen, breakdance. Ruim dertig jaar later klinkt de soundtrack tamelijk flets, ondanks de aanwezigheid van invloedrijke namen als Afrika Bambaataa. Van de urgentie en vernieuwing achter de vroege rap aangestuurd door ratelende drumcomputers, is weinig meer over. Zonder de bijbehorende beelden wordt de muziek opeens wel heel erg ‘old school’.


The D.O.C. werkte mee aan het beruchte debuut van gangstarappers N.W.A. Vijf maanden na zijn eigen eerste album werden zijn stembanden beschadigd bij een auto-ongeluk. Op zijn debuut declameert The D.O.C. een stroom woorden aaneen op het ritme van een mitrailleur. Dr. Dre biedt uitkomst. De legendarische producer weet met een keur aan beats en samples de boel in goede banen te leiden en tegelijk de spanning aardig op te voeren. Hierdoor bezit de plaat ook nu nog van begin tot einde daadkracht en overtuiging.

Tot een andere orde behoorde Funkdoobiest. Tussen de monotoon lome beats rapt het trio teksten die destijds als expliciet en controversieel werden ervaren, maar achteraf simpel, melig en cartoonesk zijn.

Zoals in Pussy Ain’t Shit en Superheroes, waarin Amerikaanse stripfiguren in een absurde, seksueel gewelddadige context worden geplaatst. Swingen doet Funkdoobiest nog wel, bij vlagen.


Raekwon van The Wu-Tang Clang probeerde het op zijn tweede soloalbum in zijn eentje, zonder zijn vaste maatjes. Dat is te merken. Ook met terugwerkende kracht klinkt het album net zo pover als destijds. Hier is de muziek teveel verpakking, te weinig doortastend. Wat ook al niet helpt zijn de onderbrekingen in de vorm van korte telefoongesprekken. Raekwon heeft improviserend (freestyle rap) erg veel noten op zijn ‘zang’. In Sneakers noemt hij zoveel mogelijk merknamen van zijn favoriete schoeisel.

Nas is de straatpoëet onder de rappers. Zijn debuut Illmatic geldt als klassieker. Nas de woordkunstenaar koppelt op Nastradamus ‘streetslang’ aan zaken van meer persoonlijke aard. Heel knap en onvoorspelbaar hoe hij een en ander weet samen te ballen met woordritme en rijmkunst. Als tiener observeerde hij vanuit zijn jongenskamer de dagelijkse sleur in een buurt met sociale woningbouw:

“So I look at this room, I’m hooked to this tune, every night the same melody, hell sounded so heavenly, but jail was ahead of me, speeding like amphetamine, I was impatient to get out and become part of the noise out there. I used to stare, five stories down, basketball courts, shot up playgrounds, and I witnessed the murders and police shake-downs, this was the life of every kid, lookin’ out project windows.”


Nastradamus werd in 1999 geboren onder een slecht gesternte. Nas nam het album in snel tempo op nadat de oorspronkelijke opnamen waren uitgelekt op internet. De kritieken waren toentertijd overwegend negatief. Niet helemaal terecht zo blijkt uit herbeluistering. De muziek is voor rapbegrippen zo bescheiden, smaakvol en elegant dat de tekst alle ruimte krijgt. In New World werpt Nas met statements en engagement misschien wel een blik op de toekomst: “The new Don Trump is Bill Gates. Not because his occupation, it’s cause we respect his cake. And cake mean his stock, net gross.” Op de achtergrond dwarrelt de melodielijn uit Africa, de hit van Toto. Nastradamus is dringend toe aan herwaardering.

Platen van Music On Vinyl worden geluidstechnisch altijd opnieuw bewerkt (geremastered). In veel gevallen klinken ze zelfs beter dan de originele lp. De persingen zijn smetteloos, vrij van kraakjes of ruis, gaan vergezeld van binnenhoezen met een voering van plastic. Voor het bestuderen van de bijlagen heb je een vergrootglas nodig. Omdat de platenindustrie zich met name in de jaren negentig voornamelijk op cd’s richtte, werd het artwork van de vinylversie meestal beperkt tot een uitvergroting van het cd-boekje.

various – Beat Street Volume 1 (Atlantic/Music On Vinyl 1984/2016)

The D.O.C. – No One Can Do It Better (Ruthless/Music On Vinyl 1989/2016)

Funkdoobiest – Brothas Doobie (Epic Street/Music On Vinyl 1995/2016)

Raekwon – Immobilarity (Loud Records/Music On Vinyl 1999/2016)

Nas – Nastradamus (Columbia/Music On Vinyl 1999/2016)

(eerder gepubliceerd via The Post Online)

Op Blue & Lonesome zijn de Rolling Stones weer een bandje


In drie dagen live opgenomen in een studio met een enorme open ruimte en hoge plafonds. Normaal gesproken bedoeld voor de registratie van klassieke muziek. The Rolling Stones moesten er even aan wennen. Ter voorbereiding voor een nog te verschijnen gloednieuw album wilde men eerst het geluid van de studio uitproberen: door blues uit de jaren vijftig te spelen. Daar bleef het niet bij. De ene na de andere sessie volgde. Op gegeven moment schijnt tot ieders verbazing Mick Jagger te hebben uitgeroepen: “This is an album. You can’t chop this up.”

En ja, het zijn daadwerkelijk de Stones die vanaf begin jaren zestig de blues op de kaart hebben gezet, toen het genre nog met de nek werd aangekeken. De band had meteen een voorkeur voor de rauwe variant afkomstig uit Chicago. Die ruige kant werd veroorzaakt door de pas geïntroduceerde elektrische gitaar en bijbehorende versterkers. Denk aan Muddy Waters, Willie Dixon, Howlin’ Wolf. Inmiddels staan ook zij stevig in de muziekhistorie gebeiteld.

Heel moedig dat de Rolling Stones de blues weer oppakken en afstoffen. De muzieksoort is immers verworden tot een idioom dat zichzelf in de staart bijt op festivals voor liefhebbers. Ook de keuze van de songs is opmerkelijk. Bepaald geen voor de hand liggende blueskanjers, maar werk van o.a. Little Walter, Eddie Taylor en Magic Sam.

Weliswaar klinken veel van de originele versies kaler en meeslepender, het onderlinge samenspel van de Stonesleden maakt veel zo niet alles goed. En er zijn zomaar ineens twee Mick Jaggers: de zanger en de mondharmonicaspeler. Beiden in topvorm. Niet eerder haalde Jagger zoveel gevarieerde klankkleur uit de ‘harp’. Dat hij met veel bravoure in zijn stem een zweep legt over de aloude blues, is eveneens bijzonder om te horen en zelfs een tikje excentriek. Alleen al de manier waarop hij de titelsong opent en naar zich toetrekt.

Op Blue & Lonesome klinken de Rolling Stones weer als een bandje. Mijlenver verwijderd van het verdienmodel dat nogal eens aan ze kleeft; van de megastadionconcerten, merchandise en marketingstrategie. Het lijkt wel of ze er zelf ook even de buik vol van hebben. Keith Richards en Ron Wood spelen geen gitaar maar slopen klankkasten. De snaren rammelen, het hout piept en kraakt. Het is bijna ontroerend om de spelvreugde, daadkracht en urgentie achter deze uitvoeringen te horen. Ondanks de aanwezigheid van overbekende ingrediënten hadden we dit toch niet zien aankomen.

Ook de klaphoes oogt lekker goedkoop: pontificaal het tonglogo, maar dan felblauw. De dubbel lp, met downloadkaartje, bevat drie nummers per kant, terwijl de opname zo goed naar het vinyl is getransformeerd dat de dynamiek ervan alleen maar toeneemt bij het verhogen van het volume.

Rolling Stones – Blue & Lonesome (Polydor/Universal 2016)

Anton Dautzenberg levert subtiel sluimerende kroniek van onze tijd


Anton Dautzenberg is een van de weinige schrijvers die buiten het veilige bastion van het literaire wereldje engagement toont. Onlangs verscheen op zijn initiatief een magazine over “stille armoede”. Inhoudelijk bleek deze Quiet500 veel meer dan een persiflage op miljonairsblad Quote500. De cover was gemaakt van schuurpapier.

Meer ongemak sluimert in Dautzenbergs recente boek De Dag Dat De Gieren Buigen. Aanvankelijk heb je als lezer niks in de gaten, maar beetje bij beetje worden zowel het verhaal over hoofdpersoon Tamalone en tientallen losstaande dialogen betekenisvol.

Tamalone is een plotsklaps blind geworden schrijver die stoutmoedig de stad verkent en de gesprekken tussen mensen beluistert. Een man zonder vrienden en liefde. Ter compensatie streeft hij naar onzichtbaarheid. “In het begin was het even zoeken naar de juiste houding, maar inmiddels weet Tamalone hoe onzichtbaarheid er voor de buitenwereld uitziet: hoofd buigen, schouders versmallen, handen op de knieën. En vooral: niet bewegen”. Tamalone is niet heel toevallig ook de hoofdfiguur uit een aloude bildungsroman van Arthur van Schendel (Een Zwerver Verliefd) dat bol schijnt te staan van de melancholie en verlangen naar geluk en eenzaamheid.

Typerend voor de afwijkende literaire vorm die Dautzenberg vaker kiest, is de constructie van het boek. Het verhaal over Tamalone wordt afgewisseld met dialogen die ogenschijnlijk niks met hem van doen hebben, maar wel de actualiteit raken of erlangs scheren; iemand bereidt een ontgroening voor, de Pokémonrage komt aan bod. Over sommige van de andere gespreksonderwerpen tast je als lezer in het duister, maar duidelijk wordt dat mensen het meer oneens dan eens zijn met elkaar, of op verwijtende toon langs elkaar heen praten. Misschien zijn het wel de gesprekken die Tamalone hoort wanneer hij in de stad op een bankje plaatsneemt in de buurt van het plezierplein. Zonder een duidelijk standpunt in te nemen, biedt Dautzenberg een kijkje in een tijd die bol staat van de meningen, korte lontjes, ophef en onrust.

Ook Tamalone ontsnapt ondanks zijn handicap niet aan de bittere realiteit. Ongewild raakt hij tijdens een wandeling betrokken bij een protestmars tegen moslims. Allengs wordt de tegenstelling tussen Tamalones persoonlijke vrijheidsdrang en de rest van de maatschappij voelbaar: zijn eenzaamheid, innerlijke verlangens en gedachten, tegenover de gesprekken en dialogen van mensen die luidkeels een eigen waarheid creëren. Het maakt Tamalones lot des hardvochtiger en aangrijpender. Evenals de volgende constatering:

“Seksuele verlangens heeft hij ook niet meer. Zonder beelden ook geen begeerte. Hij kan woorden niet langer omzetten in verraderlijke rondingen, brutale billen en glinsterende geheimen. Tamalone gaat met zwart naar bed en staat met zwart op. Zijn binnenwereld is dood, een diepe krater gevuld met niets.”

Anton Dautzenberg staat bekend om acties waarin hij als een hedendaagse situationist waarheid en werkelijkheid te lijf gaat en tegelijk het aan mens en media klevende decorum doorprikt. Als schrijver blijkt hij een begenadigd stilist en fijnzinnig chroniqueur in een boek dat veel meer omhelst dan die ene Dag Dat De Gieren Buigen.

A.H.J. Dautzenberg – De Dag Dat De Gieren Buigen (Atlas Contact 2016)

Bij Blind Willie McTell klinkt de blues intiem


Voordat Bob Dylan een liedje schreef over Blind Willie McTell was de blinde blueszanger hooguit bekend bij fijnproevers. Mooie bijvangst dat uitgerekend dit nummer tot de mooiste songs van Dylan behoort. “No one can sing the blues like Blind Willie McTell” zong de Nobelprijswinaar. Nadien coverde hij nog enkele nummers van de in 1959 overleden bluesvertolker.

Ook Jack White is fan. Via zijn eigen label bracht hij twee albums uit met opnamen uit de jaren twintig en dertig. En inderdaad beschikt McTell over een zangstem die opvalt; een zachtaardige tenor, die gek genoeg soms lijkt op de stem van White.

Zich bedienend van diverse bijnamen reisde McTell ondanks zijn visuele handicap langs alle uithoeken van Amerika. Concerten gaf hij in achterafzaaltjes, op festivals, treinstellen of tijdens barbecuefeesten. Bijzonder is dat hij, vrij ongebruikelijk in de blues, op twaalfsnarige gitaar slidetechniek afwisselt met een ‘fingerpickin’ stijl. Alsof je twee gitaristen tegelijk hoort. Muziek en zangintonatie geven McTells liedjes aldoende een intimiteit die je niet altijd associeert met dit genre. In zijn teksten gaat het vooral over wat hij onderweg meemaakte of onderwerpen van meer religieuze aard.

Atlanta Twelve String werd oorspronkelijk opgenomen in 1949. Deze nieuwe vinylversie is zodanig geremastered (opgepoetst) dat de klank, weergegeven in mono, nu eens niet zo stoffig klinkt als de geluidsdragers van weleer, de 78-toerenplaten van bakeliet. Deze reissue is kortom een ideale kennismaking met het werk van een unieke figuur in de geschiedenis van de Amerikaanse blues.

Blind Willie McTell – Atlanta Twelve String (Atlantic/Music On Vinyl)

(eerder gepubliceerd op The Post Online)

Lost Highway: ultieme soundtrack bij schizofrene David Lynchfilm


Kun je onder allerlei omstandigheden dezelfde persoon zijn? David Bowie voert het raadselachtige van Lost Highway op met wat in feite de openingszin van de film is. “Funny how secrets travel”, zingt hij in I’m Deranged. Opmaat van een rolprent die weliswaar refereert aan gekende genres als film noir en thriller maar, als vanouds bij David Lynch, meer lijkt op een droom die je nauwelijks kunt navertellen.

Een klassieke scène is het moment waarop tijdens een feestje een witgeschminkte ‘mystery man’ de hoofdrolspeler aanspreekt. Deze voorloper van de horrorclown beweert doodleuk dat hij zich op het moment van het gesprek bij hem thuis bevindt. “I’m there right now. Call me. Dial your number.” Vervolgens gaan de luiken van een surreële koortsdroom wagenwijd open. Halverwege wordt simpelweg geruild van hoofdpersonage. Allemaal net zo prikkelend als de muziek in de film. “Half the film is picture, the other half is sound. They’ve got to work together”, zei Lynch erover.

Het soundtrackalbum verscheen in 1996, enkele maanden voordat Lost Highway in ons land werd vertoond. De bijdragen van o.a. Marilyn Manson, Rammstein en Nine Inch Nails, afgewisseld met instrumentale sfeermuziek, voerde de spanning en verwachting alleen maar op. Wie de dubbel lp twintig jaar later opnieuw beluistert via deze heruitgave, zal het opvallen dat de variatie aan rocksongs en sfeer & suspense door componist Angelo Badalamenti, nog altijd uitstekend ‘werkt’. Om tussendoor op adem te komen is er exotische jazz van Barry Adamson. Eigenlijk nodigen zowel de film als het album Lost Highway uit tot een totaal andere kijk- en luisterervaring. De plaat biedt wat dat betreft meer houvast dan de film; het auditieve laat zich minder van de wijs brengen dan het visuele.

Destijds verscheen een vinylversie in beperkte oplage. Gezien de populariteit van de artiesten werden sindsdien nogal wat imitaties in omloop gebracht. Het Nederlandse Music On Vinyl heeft nu exclusief de rechten verworven voor deze officiële vinylrelease, waar men een voortreffelijke heruitgave van heeft gemaakt. Tweeduizend exemplaren zijn bovendien genummerd en op geel vinyl met zwarte vlekjes erin geperst. Op de fraai vormgegeven klaphoes met bijlage, staat de album titel ferm in reliëf gebeiteld. In meerdere opzichten een prachtige uitgave.

Lost Highway Original Motion Picture Soundtrack (Universal/Music On Vinyl)

(eerder gepubliceerd op The Post Online)

Lumière Cinema aan het Bassin: de nieuwe filmbeleving van Maastricht


“Mannen vragen zich af waarom die rode stoelen er zijn, vrouwen gaan er gewoon in zitten”. Als romantische blikvangers keren ze terug in elke zaal, gezellig naast elkaar, twee felrood gekleurde zitplaatsen. Grapje van David Deprez, artistiek directeur van Lumière Cinema. Het filmhuis van Maastricht gaat verhuizen. Van de knusse locatie aan de Bogaardenstraat naar de voormalige elektriciteitscentrale van Sphinx, fabrikant van aardewerk en sanitair.

Het pand uit 1910, inmiddels rijksmonument, is flink gerestaureerd. Volgens Deprez hebben de ingehuurde architecten de oorspronkelijke staat zoveel mogelijk willen behouden. De overblijfselen van weleer zijn met name zichtbaar in het restaurantgedeelte met zijn kekke stoeltjes, kroonluchters en hoge dakplafond. Buizen en pijpleidingen met draaiwielen lopen tegen een van de muren fier omhoog. Een roestlaag geeft ze een tintje industriële vergankelijkheid, net als de inwendige staalconstructie die werd weggehaald, elders aanelkaar gelast en weer teruggeplaatst. Op een andere muur zijn rijen borden en schoteltjes geplakt.

Ondanks een jarenlange rake programmering met actuele arthousecinema, was verhuizen volgens Deprez hard nodig. De oude plek werd te krap voor activiteiten met veel publiek. De uit Vlaanderen afkomstige directeur introduceert tijdens een rondgang het nieuwe gebouw met begrippen als “beleving” en een “totale upgrading van filmfaciliteiten”.


Zes zalen huisvest het nieuwe Lumière Cinema. Een aantal is aan de buitenkant betimmerd met langwerpige houten latjes. Volgens Deprez heeft elke zaal een eigen kleur en karakter. Degelijk is een ander begrip om het afgemeten interieur vooralsnog te duiden. Maar uit de wanden steken veelbelovend kluwen kabeltjes voor de nog ontbrekende spotjes. Een schril contrast is de toiletruimte waar het state-of-the-art design vanaf spat. Dankzij de tl-buisjes aan weerszijden van de spiegels, waan je je even in een artiestenkleedkamer. Handig voor als de nood hoog is: bij het openen van de wc-deur springt meteen een lampje aan.

Wat doelbewust lijkt achtergelaten tijdens de verhuizing is het ouderwetse filmhuisgevoel. Volgens Deprez moet het nieuwe Lumière gewoon “de broek ophouden” en “investeren in wat er onder het doek gebeurt”. Men zal nauw gaan samenwerken met de plaatselijke kunstacademie of modefestival FashionClash. Een piepkleine studio is ingericht voor verhuur, workshops of performances.

De premièrezaal is met 160 stoelen bedoeld voor de blockbusters onder de arthousefilms. In een andere ruimte zijn aan de stoelleuning houdertjes voor consumpties bevestigd. Bier en koffie mogen voortaan worden meegenomen naar de film. Ander nieuwtje: Lumière is dagelijks vanaf 11 uur geopend, gevolgd door een middagvoorstelling. De voorpret begint dus bij binnenkomst, onder meer in het restaurant dat uitkijk biedt op het Bassin, de oude binnenhaven met zijn werfkelders. Het echte filmwerk gaat zich uiteraard af spelen in een van de zalen. Plastic plaatjes achterop de rugleuning van menige stoel bevatten een citaat uit een filmscène. Gauw lezen vlak voordat de lichten doven. Zoals deze uit de klassieker All About Eve: “Fasten your seat belts, it’s going to be a bumpy night”.

(eerder gepubliceerd op ZwartGoud)